Γιάννης Ιωαννίδης - Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης

Οι εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου διεξάγονται μέσα σε μια δύσκολη χρονική στιγμή για ολόκληρο τον τόπο. Οι πρωτοφανείς σε ένταση και εμβέλεια πυρκαγιές που ζήσαμε, μας κόστισαν σε ανθρώπινες ζωές, εξαφάνισαν κόπους ζωής, κατέστρεψαν έναν ανεκτίμητο δασικό πλούτο, με ιδιαίτερες συνέπειες στο κλίμα.

Σαφώς υπήρξαν και αδυναμίες, ενδεχομένως και λάθη. Αυτές οι αδυναμίες πρέπει να εντοπιστούν, ώστε να τις αντιμετωπίσουμε και να αποφύγουμε παρόμοια προβλήματα στο μέλλον. Είναι, επίσης, βέβαιο πως πρέπει σε επίπεδο «νοοτροπίας κράτους» να επενδύσουμε περισσότερο στην πρόληψη παρά στην καταστολή.

Αυτό, όμως, που προέχει τούτη την ώρα, είναι να σταθούμε αλληλέγγυοι στους συνανθρώπους μας που δοκιμάστηκαν. Να διασφαλίσουμε την ομαλή υλοποίηση όλων των μέτρων που αμέσως ανακοινώθηκαν από την κυβέρνηση, ώστε να επιτύχουμε την κατά το δυνατόν ταχύτερη ανακούφιση των πληγέντων καθώς και την ανασυγκρότηση των περιοχών, για να μπορέσουν οι συνάνθρωποί μας να ξανασταθούν στα πόδια τους το συντομότερο. Ομοίως, αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να αποφύγουμε είναι η οποιαδήποτε απόπειρα μικροκομματικής και μικροπολιτικής εκμετάλλευσης του πόνου και της ανάγκης που βιώνουν οι συνάνθρωποί μας.

Αφού μεριμνήσουμε και για τον τελευταίο πυροπαθή συνάνθρωπό μας, θα πρέπει αμέσως μετά, να στρέψουμε όλοι – πολιτεία και πολίτες – την προσοχή μας στο πολύπαθο περιβάλλον. Η ίδια η κοινωνία έδωσε μαζικά το πρόσταγμα με τους χιλιάδες συμπολίτες μας να διαδηλώνουν και να απαιτούν τη διάσωση της πηγής του οξυγόνου μας. ‘Ηρθε η ώρα να αποκτήσουμε και εμείς όπως όλες οι ευρωπαϊκές χώρες χωριστό υπουργείο Περιβάλλοντος που θα ασχολείται αποκλειστικά με τα θέματα αυτά, τοποθετώντας ψηλά στην ημερήσια διάταξη τη διαφύλαξη του φυσικού μας πλούτου. Είναι επιτακτική ανάγκη να ολοκληρωθεί το έργο του δασολογίου και του κτηματολογίου που απαράδεκτα και προκλητικά καθυστέρησε δεκαετίες ολόκληρες. Τα τελευταία γεγονότα έδειξαν, επίσης, πως πρέπει να προχωρήσουμε σε ριζικότερες τομές στη δημόσια διοίκηση ώστε να αποκτήσουμε ένα μοντέλο που θα είναι ευέλικτο χωρίς αλληλοεπικαλύψεις αρμοδιοτήτων, αποφεύγοντας τα πολλά κέντρα λήψης αποφάσεων. Τέλος, ήρθε η ώρα και σε ατομικό επίπεδο ο καθένας μας ξεχωριστά, να υιοθετήσουμε έναν τρόπο ζωής, μια καθημερινότητα προσανατολισμένη στην προστασία του περιβάλλοντος με φιλικότερες πρακτικές, μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση και επαγρύπνηση.

Η καταστροφή που ζήσαμε ας είναι η τελευταία δραματική αφορμή για την οριστική δρομολόγηση των αλλαγών που απαιτούνται.