Γιάννης Ιωαννίδης - Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης

Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Παιδείας :

«Ελληνόγλωσση Εκπαίδευση στο Εξωτερικό»

Απόψεις Βουλευτή Α΄ Θεσσαλονίκης της Ν.Δ.

κ. ΓΙΑΝΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ

Είναι βέβαιο οτι, για τους Έλληνες της διασποράς, το μοναδικό ίσως μέσο για τη διατήρηση της εθνικής συνείδησης, είναι η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας στα εκεί ελληνικά σχολεία.

Μικροί και μεγάλοι μαθητές την επιλέγουν γιατί αισθάνονται κομμάτι της Ελλάδος, γιατί ξεχνούν οτι βρίσκονται στην ξενιτιά και επιπλέον μαθαίνουν για την ιστορία, τα ήθη και έθιμά μας.

Και πιστεύω οτι κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί σε αυτούς τους Έλληνες του εξωτερικού το δικαίωμα να μετέχουν της Ελληνικής Παιδείας, τη στιγμή μάλιστα που αυτή προσφέρεται απλόχερα και σπάταλα στους περαστικούς μετανάστες τρίτων χωρών.

Η άποψή μου είναι οτι η Ελληνική Πολιτεία πρέπει να κάνει τα αδύνατα – δυνατά προκειμένου κάθε παιδί Έλληνα, σε οποιοδήποτε σημείο της γής και εάν διαμένει, να μπορεί να μάθει σωστά ελληνικά, εφόσον το επιθυμεί.

Και όμως, το αντίθετο ακριβώς επιδιώκεται με το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας.

Κατανοώ, φυσικά, ότι έπρεπε να υπάρξει επαναπροσδιορισμός της πολιτικής στο ζήτημα αυτό, αλλά πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, διότι δεν απευθυνόμαστε σε φιλέλληνες, αλλά σε Έλληνες και σε ελληνόπουλα.

Η βασική θεωρητική επιδίωξη του νομοσχεδίου, που είναι να αποκτήσουν οι νέοι της ομογένειας δεξιότητες και στα δύο εκπαιδευτικά συστήματα, το ελληνικό και της αλλοδαπής, δεν ακούγεται άσχημα.

Θα με έβρισκε, μάλιστα, σύμφωνο εάν δεν προέβλεπε την άμεση κατάργηση των αμιγώς ελληνικών σχολείων, και εάν είχε προηγηθεί ειλικρινής διάλογος (και όχι προσχηματική περιοδεία) με τις κοινότητες του εξωτερικού, που σίγουρα γνωρίζουν καλύτερα τις εκεί συνθήκες και έχουν σοβαρές προτάσεις να υποβάλλουν.

Είναι αλήθεια οτι τα αμιγή ελληνικά σχολεία συχνά αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα, μεταξύ των οποίων η απομόνωση και η περιθωριοποίησή τους.

Εάν υπήρχαν και περιπτώσεις ανεξέλεγκτης διάθεσης πόρων, όπως αναγράφεται στην Εισηγητική Έκθεση, η Κεντρική Διοίκηση έπρεπε να βρει τρόπους ορθολογικής και διαφανούς διαχείρισης και να αναβαθμίσει το περιεχόμενο και το ρόλο τους και όχι να αποφασίσει άκριτα τη διαγραφή τους και να επιχειρεί τη σπίλωση όλων.

Μετά, λοιπόν, τις καταργήσεις και συγχωνεύσεις σχολείων στο εσωτερικό, έρχεται και η κατάργηση των Λυκείων της ομογένειας, για χάρη του λεγόμενου εξορθολογισμού των δαπανών.

Αυτά τα Λύκεια έχουν προσφέρει πάρα πολλά στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση και είναι ο κύριος συντελεστής για την τελειοποίηση της γλωσσικής επάρκειας.

Έπρεπε λοιπόν να υπήρχε λεπτομερής σχεδιασμός και επαρκής μελέτη και όχι αποσπασματικές παρεμβάσεις και αιφνιδιασμός των ομογενών και της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Έπρεπε οπωσδήποτε να προβλεπόταν ένα μεταβατικό καθεστώς, περίπου 5 ετών, ώστε να φτάσουμε ομαλά στα δίγλωσσα σχολεία και οι νέες διατάξεις να αφομοιωθούν με λιγώτερες δυσκολίες.

Γιατί η διακοπή της λειτουργίας των ελληνικών Λυκείων, από την επόμενη χρονιά, θα αποτρέψει πολλούς μαθητές από το να εγγράφονται στο ελληνικό Γυμνάσιο ή Λύκειο.

Επιπρόσθετα, θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα στους μαθητές, που θα θελήσουν να παρακολουθήσουν τα Λύκεια της χώρας υποδοχής, διότι δεν θα μπορέσουν να καλύψουν την ύλη που απαιτείται.

Γίνεται, βέβαια, μνεία για ενισχυτική διδασκαλία προς τους μαθητές, όλοι όμως γνωρίζουν οτι δεν θα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική.

Δεν διευκρινίζεται, επίσης, ο τρόπος αναγνώρισης των δίγλωσσων σχολείων από τις εκπαιδευτικές αρχές των άλλων χωρών, ενώ δεν επιτρέπεται, στους μαθητές που αποφοιτούν, να διεκδικούν την απ΄ευθείας εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας που διαμένουν, χωρίς τις ειδικές εξετάσεις.

Όλα αυτά σημαίνουν οτι οι δυνατότητες φοιτήσεως στο εξωτερικό θα περιορισθούν.

Κατά τα υπόλοιπα, έχω να κάνω λίγες ακόμα παρατηρήεις :

1) Τα προβλεπόμενα στο άρθρο 3 για τη δημιουργία στο εξωτερικό των «Κέντρων - Λόγος», για την προώθηση της ελληνικής γλώσσας, αποτελούν μιά καλή πρωτοβουλία.

Πιό αποτελεσματικό θα ήταν να λάβουν τη μορφή μορφωτικού ινστιτούτου, ως παράρτημα των προξενικών αρχών μας και για να βοηθηθούμε σε αυτό, θα ήταν καλό και χρήσιμο να μελετήσουμε πώς λειτουργούν τα αντίστοιχα υπάρχοντα κέντρα άλλων χωρών.

2) Δεν αντιλαμβάνομαι τον προβλεπόμενο στο άρθρο 17, αποκλεισμό ουσιαστικά, των ομογενών από το διδακτικό προσωπικό, αποκλεισμός που δεν δικαιολογείται.

3) Θα πρέπει να γίνει εκστρατεία προβολής και περαιτέρω προώθησης του πιστοποιητικού ελληνομάθειας, το οποίο μπορεί να καταστεί πολύ χρήσιμο για την πολιτική εκπαίδευσης στο εξωτερικό.

4) Προβληματισμό μου δημιουργεί και η βιασύνη του Υπουργείου να εφαρμόσει στην πράξη το νομοσχέδιο πριν ακόμα ψηφισθεί από τη Βουλή.

Με έχουν ενημερώσει οτι ήδη από τις 13 Οκτωβρίου έχει κοινοποιηθεί στα σχολεία της Γερμανίας ανακοίνωση της Υφυπουργού κας Γεννηματά για τα προβλεπόμενα στο σχέδιο νόμου.

5) Στη συνημμένη Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, προβλέπεται, μεταξύ άλλων, ετήσια εξοικονόμηση δαπάνης ύψους 66.606.800 ευρώ, μόνο από την κατάργηση των γραφείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, φυσικής αγωγής και επαγγελματικής εκπαίδευσης.

Δεδομένου οτι α) πολλά από αυτά τα γραφεία συστεγάζονται με άλλες υπηρεσίες και β) στο νομοσχέδιο δεν αναφέρονται απολύσεις προσωπικού, προφανώς πρόκειται περί λάθους, διότι το ποσό είναι υπερβολικά υψηλό

Για το θέμα του νομοσχεδίου αυτού, έχω παραλάβει στο Γραφείο μου δεκάδες επιστολές από συλλόγους Ελλήνων εκπαιδευτικών, γονέων αλλά και μαθητών του εξωτερικού, οι οποίοι με αγωνία περιμένουν τις αποφάσεις της Βουλής και με αγωνία εξηγούν τους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να κλείσουν τα σχολεία τους.

Συμφωνώ μαζί τους.

Ποτέ στο παρελθόν δεν διανοήθηκε κυβέρνηση να αρνηθεί με νόμο να προσφέρει πλήρη εκπαίδευση στους Έλληνες και να επιδιώκει να την εκχωρήσει στα κράτη υποδοχής ή και σε ιδιώτες, όπως αναγράφεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 3, προκειμένου να εξοικονομήσει λίγες χιλιάδες ευρώ.

Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό δεν πρέπει να στραγγαλιστεί και δεν πρέπει να καταρρεύσει όπως όλα τα άλλα σε αυτή τη χώρα.

Ας μείνει και ένα κομμάτι του ελληνισμού όρθιο και ας βρίσκεται στο εξωτερικό.

Το κλείσιμο των σχολείων της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης σημαίνει όχι απλά οικονομική αλλά πνευματική και πολιτισμική χρεωκοπία και ντροπή.

Γιάννης Ιωαννίδης